Sloboda govora pod opsadom

Zašto je Milorad Dodik u pravu i zašto ga progone?

U današnjem svijetu gdje se istorija često prepravlja po mjeri moćnih, slučaj Milorada Dodika, predsjednika Republike Srpske, predstavlja jasan primjer kako se istina guši pod plaštom političke korektnosti.

Nedavni članak na portalu Fokus.ba, objavljen 11. marta 2026. godine, izvještava o formiranju predmeta protiv Dodika u Tužilaštvu Bosne i Hercegovine zbog njegovih izjava tokom boravka u Sjedinjenim Američkim Državama. Dodik je u intervjuu za konzervativni kanal Lindell TV iznio tvrdnje o Bošnjacima, da su saradnici Irana, protivnici Izraela i Jevreja, da su u Drugom svjetskom ratu bili na strani Hitlera, organizovali koncentracione logore za Srbe, uključujući one za djecu gdje je stradalo 45.000 mališana, te da danas oduzimaju srpsku imovinu, prije svega onu SPC u područjima gdje su većina.

Ove riječi su izazvale buru, dovodeći do krivičnih prijava i predmeta koji je proslijeđen Okružnom tužilaštvu u Banjoj Luci. Ali, umjesto da se vidi kao širenje mržnje, ovo treba posmatrati kao hrabar glas istine protiv sistematskog antisrpskog pritiska.

Dodik nije izmislio ove optužbe, one su duboko ukorijenjene u istorijskim činjenicama koje se danas namjerno zaboravljaju ili minimiziraju. Tokom Drugog svjetskog rata, u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj (NDH), ustaški režim Ante Pavelića je sprovodio genocid nad Srbima, Jevrejima i Romima, a u tome su aktivno učestvovali i brojni pripadnici nacističkih formacija muslimanske vjeroispovijesti, prije svega zloglasne SS Handžar divizije.

Ključne figure poput Mehmeda Alajbegovića, koji je bio ministar inostranih poslova NDH, Alije Šuljka, poznatog ustaškog političara i oficira odgovornog za zločine nad Srbima u Istočnoj Hercegovini, Huseina Alića, istaknutog ustaše, i Mutevelića, ustaškog povjerenika u Vlasenici koji je nadzirao progone, sve ovo pokazuje duboku umješanost bošnjačkih elita u nacističkim zločinim. Još gore, Crna Legija, specijalizovana ustaška milicija sastavljena uglavnom od Bošnjaka i Hrvata iz istočne Bosne, bila je direktno odgovorna za masakre nad srpskim civilima.

Ovi ljudi nisu bili samo pasivni saučesnici, oni su bili ključni izvršioci Hitlerovog plana na Balkanu.

A šta je sa dječijim koncentracionim logorima?

Dodikova tvrdnja o 45.000 stradale djece nije pretjerivanje, to je bolna istina NDH. Logori poput onih u Sisku, Jastrebarskom i Staroj Gradiški bili su mjesta užasa gdje su srpska djeca odvajana od majki, izložena gladi, bolestima i zlostavljanjima. Ovi logori su bili dio sistematskog plana da se uništi srpski narod, a u njihovoj organizaciji i vođenju učestvovali su i oni koji se danas predstavljaju kao žrtve istorije. Ignorisanje ove činjenice nije samo revizionizam, to je uvreda prema stotinama hiljada srpskih žrtava.

Danas, kada Dodik govori o oduzimanju srpske imovine, hramova SPC u većinski bošnjačkoj FBiH, on samo ističe kontinuitet te antisrpske politike. U Bosni i Hercegovini, gdje se srpski interesi sistematski marginalizuju, ovakve izjave nisu mržnja, već odbrana. Ali, umjesto da se suoče sa istinom, antisrpske snage koriste institucije poput Tužilaštva BiH da ga ućutkaju. Ovaj predmet, formiran na osnovu prijava i proslijeđen u Banju Luku, nije ništa drugo do politički motivisan lov na vještice. Tužilaštvo BiH, postalo je alat u rukama antisrpskih politika, oružje koje se koristi da se srpski lideri kriminalizuju zbog govora istine, dok se pravi zločini iz prošlosti i sadašnjosti zataškavaju.

U vrijeme kada se sloboda govora brani samo kada odgovara bošnjačkim narativima, Dodik predstavlja glas otpora. On nije ekstremista, on je patriota koji odbija da Srbi budu vječite žrtve. Ako ga progone zbog ovoga, to samo dokazuje da je u pravu.

Vrijeme je da Srbi stanu iza svog lidera i kažu:

Dosta je manipulacije istorijom!

Istina mora pobijediti.