Zašto hakeri dobijaju bizarna imena?

Kompanije za sajber-bezbjednost već više od decenije dod‌jeljuju imena hakerskim grupama. Dok su neka imena, poput Fancy Bear, postala poznata i u široj javnosti, većina je poznata samo stručnjacima. Dodatni problem stvara to što skoro svaka kompanija koristi sopstveni sistem imenovanja, pa je veoma teško ispratiti ko stoji iza kog napada.

Zbog toga je Gugl odlučio da u potpunosti promijeni svoj pristup.

Stari nazivi poput APT1 ili APT41, koje je koristila Guglova podružnica Mandijant, odlaze u istoriju. Novi sistem je znatno jednostavniji: svaka grupa dobija nasumično, lako pamtljivo ime, dok druga riječ u nazivu svojim početnim slovom otkriva zemlju porekla. Tako “Castle” označava Kinu, “Ion” Iran, “Neptune” Severnu Koreju, a “Relic” Rusiju.

Šejn Hantli, šef tima u Google Threat Intelligence, objašnjava da je promjena bila neophodna, jer je stari sistem postao neodrživ. Kada su početkom 2010-ih kompanije počele sa praćenjem, niko nije očekivao ovoliki broj aktera. Google danas prati više od 5.000 “klastera aktivnosti”, a Hantli ističe da gotovo i nema razvijene države koja danas nema sopstvene napadačke kapacitete u sajber-prostoru.

Zašto su imena uopšte važna?

Kako navode iz Google-a, dod‌jeljivanje imena nije samo akademija ili marketing. Cilj je da se razumije ko koga napada i na koji način. Kada bezbjednosne službe znaju profil i ranije obrasce ponašanja grupe – poput čuvene severnokorejske grupe Lazarus – odbrana od napada i sanacija štete postaju daleko brže i efikasnije, prenosi b92.net .

Hantli napominje da je praćenje državnih hakera lakše nego praćenje klasičnih sajber-kriminalaca ili unajmljenih hakera, jer države imaju konstantne ciljeve, dok se kriminalne grupe stalno spajaju, raspadaju i mijenjaju članove.

Na pitanje zašto se sve bezbjednosne kompanije ne dogovore oko jednog univerzalnog sistema imena, Hantli odgovara da je to nemoguće. Svaka kompanija ima uvid samo u dio podataka. – Niko nema savršenu sliku o svemu što se dešava. Mi gradimo model na osnovu onoga što vidimo, ali nikada nećemo znati sve – zaključuje Hantli.

Spajanjem sistema Mandijanta i Googlea, industrija je bar dobila jednu listu manje za pamćenje.

(b92)