Istraživanje pokazalo da ljudi koji su bili na ivici smrti najčešće opisuju tunele i svijetlost

Istraživač neurofenomenologije Frans Lerner sa Univerziteta u Haifi u Izraelu i njene kolege željele su da ovom pitanju pristupe vizuelno pošto su smatrali da će na taj način otkriti obrasce koje reči ne mogu da dočaraju, prenio je portal Sajens Alert.

Učesnicima je rečeno da na crtežu treba da prikažu oblik prostora za koji se sjećaju da su iskusili i da opišu gdje su sebe percipirali unutar tih prostora, kako su se kroz njih kretali i kojih se boja sjećaju.

Istraživači su potom sastavili bazu podataka ovih rekonstrukcija i uporedili ih, tražeći sličnosti u geometriji prostora.

Utvrđeno je da se često ponavljaju konusni prostori, koji su uključivali poznati tunel, kao i široki zakrivljeni prostori poput lukova.

Često su učesnici crtali i prostore koji su delovali kao da u potpunosti okružuju posmatrača, poput unutrašnjosti sfere ili ovala.

Kultura

Preminuo basista najpoznatije postave legendarne grupe „Azra“

Od 28 konusnih prostora koje su učesnici rekonstruisali, 22 su bila u crnoj, bijeloj, sivoj boji ili svjetlosti bez prepoznatljive nijanse.

S druge strane, 27 od 31 širokih zakrivljenih prostora bilo je percipirano u boji.

Prema riječima Lernerove i njenih kolega, neurologija i istraživanja percepcije već su dokumentovali neke slične vizuelne odnose.

Jedan primjer je takozvani tunelski vid, koji se može javiti kada je dotok kiseonika u mrežnjaču ili mozak poremećen, čime se sužava vidno polje.

Po njenim riječima, prevlast crne, bijele i sive boje u prostorima koji podsećaju na tunele ima naučno objašnjenje povezano sa ljudskim vidom.

U uslovima slabog osvjetljenja, naše oči postaju manje osjetljive na boje dok ćelije osetljive na svjetlost, koje su zadužene za gledanje u mraku, preuzimaju funkciju.

Iako su istraživači ranije identifikovali ponavljajuće karakteristike kod osoba koje su doživjele kliničku smrt, kao što su tuneli i svjetla, malo pažnje je posvećeno prostornoj strukturi ovih iskustava ili načinu na koji ljudi percipiraju sebe dok se kreću kroz njih.