Dirljiva priča o Japancu Željku: „Volio je ovu zemlju više od svoje"

Pod tom pločom počiva Keisuke Oba, u Beogradu poznatiji kao „Željko“ – japanski diplomata i pravnik koji je rođen u Hirošimi, a čija je posljednja želja bila da zauvijek ostane u gradu koji je smatrao svojim pravim domom, prenosi Serbian Tajms.

1965. došao u Beograd na studije

Ljubav prema ovim prostorima rodila se u ljeto 1965. godine, kada je Keisuke, nakon okončanih studija političkih nauka na Tokijskom univerzitetu, doputovao u Beograd na postdiplomske studije iz političke istorije Jugoslavije. Nije došao samo da uči iz knjiga, već je sa entuzijazmom uronio u svakodnevni život prestonice.

Druželjubiv, otvoren i vedrog duha, brzo je stekao naklonost cimera i prijatelja u studentskom domu, koji su mu iz milošte nadjenuli ime Željko. To ime ga je pratilo do kraja života.

Tokom godina postao je jedan od najboljih poznavalaca jugoslovenske kulture, istorije i jezika u Japanu. Njegova diplomatska karijera u japanskom Ministarstvu spoljnih poslova razvijala se prirodno. Zbog izuzetnog poznavanja prilika na Balkanu, 1984. godine postavljen je za prvog sekretara Ambasade Japana u Beogradu.

Sa sinom komunicirao na srpskom jeziku

Tokom najtežih godina za Srbiju i tokom devedesetih, službovao je i kao otpravnik poslova – ostavši uz srpski narod i tokom NATO bombardovanja 1999. godine. U Beogradu je stvorio i dom sa suprugom Utom, rodom iz Berlina, i sinom Naokijem. Pored diplomatije, važio je za velikog poštovaoca srpske umjetnosti, a ostalo je zabilježeno i njegovo blisko prijateljstvo sa potomcima čuvenog slikara Save Šumanovića.

Kada se u kasnijim godinama teško razbolio od raka, otišao je na Filipine gdje je živio njegov sin Naoki. Iako u tuđini, posljednjih dana života Keisuke je sa sinom komunicirao isključivo na srpskom jeziku, prenosi Serbian Times.

Želio da bude sahranjen u Beogradu

Osjećajući da se kraj bliži, izgovorio je svoju posljednju i neopozivu želju - da bude sahranjen u Beogradu.

Preminuo je 29. avgusta 2002. godine u 67. godini. Mjesec dana kasnije, 27. septembra 2002. godine, urna sa njegovim pepelom položena je u rozarijumu na Novom groblju (parcela 30/rozarijum 86). Uz članove porodice, diplomatski kor i brojne prijatelje, opraštaj je bio izuzetno dirljiv – svjedočanstvo o čovjeku koji je i u vrijeme najtežih vremena čvrsto stajao uz narod koji je zavolio.

Priča o diplomati Željku mogla je ostati u arhivama da je nije otrgnuo od zaborava Dušan Dule Ostojić, predsjednik Kluba japansko-srpskog prijateljstva.

Ulica nosi njegovo ime

Oduševljen i dirnut ovim gestom bez presedana, Ostojić je sebi dao u zadatak da čuva sjećanje na Keisukea Obu, organizujući redovne godišnje memorijale u njegovu čast i brinući da se njegova priča prenosi novim generacijama.

Iako je Beograd formalno odao počast ovom velikom prijatelju dodijelivši jednoj ulici u naselju Miljakovac 3 njegovo ime, mnogi se slažu da sjećanje na Keisukea Obu zaslužuje znatno više pažnje.

Bio je to čovjek koji nije bio naš po rođenju, ali jeste po izboru, sve do posljednjeg daha.