Ozempik može povećati rizik tokom operacije: Novo upozorenje za pacijente

Novo istraživanje iz Ujedinjenog Kraljevstva pokazuje da pacijenti koji uzimaju lijekove iz grupe GLP-1, u koju spadaju i Mundžaro te Vegovi, imaju 11 puta veći rizik od povrata želudačnog sadržaja, odnosno regurgitacije, tokom operacija.

Mehanizam rizika

Problem nastaje zbog kombinovanog djelovanja anestezije i ovih lijekova, piše „Sajens Alert“. Dok anestetici opuštaju tjelesne mišiće, GLP-1 agonisti usporavaju varenje i pražnjenje želuca. Ako se želudačni sadržaj vrati u jednjak dok je pacijent pod anestezijom i nema kontrolu nad tijelom, može ga udahnuti u pluća. To može dovesti do teških povreda disajnih puteva ili gušenja.

Zbog toga se pacijentima nalaže da prije operacije ne jedu, ali za korisnike ovih lijekova standardni period gladovanja možda nije dovoljan.

Prekid terapije nije uvijek rješenje

Iako se u britanskoj studiji gotovo trećini pacijenata koji su koristili GLP-1 lijekove savjetovalo da prekinu terapiju osam do 14 dana prije zahvata, to možda ne smanjuje značajno rizik. Postoje dokazi da želucu treba više vremena da se isprazni čak i kada pacijenti ne uzimaju semaglutid do tri sedmice.

Kariem El-Boghdadli, anesteziolog sa Kings koledža u Londonu koji je vodio istraživanje, smatra da prekid terapije kraći od tri do četiri sedmice nije dovoljan da učinak lijeka na želudac nestane.

Istraživači u svom radu navode da bi, s obzirom na poluživot lijekova poput tirzepatida i semaglutida, bio potreban prekid od 25 do 35 dana da bi se lijek u potpunosti uklonio iz organizma.

Rezultati britanske studije

Novo istraživanje je nacionalna, multicentrična studija koja je obuhvatila podatke o više od 47.000 pacijenata u Ujedinjenom Kraljevstvu. U poređenju sa onima koji ne uzimaju GLP-1 lijekove, učesnici na toj terapiji češće su imali probleme sa regurgitacijom, uglavnom prilikom buđenja iz anestezije.

Učestalost regurgitacije ili aspiracije pluća kod pacijenata koji uzimaju ove lijekove bila je jedan slučaj na 71 pacijenta, dok je kod ostalih pacijenata taj odnos bio jedan na 802.

Ipak, zabilježena su samo dva slučaja aspiracije među 1.348 pacijenata na GLP-1 terapiji, što je premali uzorak za donošenje čvrstih zaključaka.

Autori ističu da su gojaznost i dijabetes sami po sebi faktori rizika za aspiraciju, što je moglo uticati na rezultate.

Problem neprijavljivanja lijekova

Poseban rizik predstavlja činjenica da mnogi pacijenti ne obavijeste anesteziologe da koriste ove lijekove. Više od 40 odsto učesnika britanske studije nabavilo je GLP-1 lijekove izvan sistema ljekara opšte prakse ili bolničkih recepata, primjera radi putem interneta.

Autori studije ističu da se zbog efikasnosti u mršavljenju ovi lijekovi sve češće nabavljaju kanalima koji zaobilaze ljekare. Zbog toga pacijenti možda ne prijave njihovu upotrebu, a standardne provjere prilikom prijema u bolnicu mogle bi ih propustiti.

Aktuelne smjernice

Američko društvo anesteziologa trenutno preporučuje da većina pacijenata nastavi da uzima lijekove za dijabetes ili mršavljenje prije planiranog zahvata. Ipak, ljekari bi trebalo da procijene da li je rizik od usporenog pražnjenja želuca veći od rizika koje prekid terapije nosi za osnovno stanje pacijenta, poput poremećaja nivoa šećera u krvi.

U smjernicama se navodi da bi kod pacijenata sa visokim rizikom od gastrointestinalnih nuspojava trebalo razmotriti tečnu ishranu 24 časa prije zahvata.

Kako popularnost GLP-1 lijekova raste, medicinski protokoli moraće da se prilagođavaju novim saznanjima. Nalazi studije predstavljeni su na godišnjem sastanku Udruženja anesteziologa u Liverpulu i objavljeni u časopisu „Anaesthesia“, prenosi Indeks