Potresno svjedočanstvo o stradanju Bagoje Đuraša

Povodom pisma kompanije čiji naziv asocira na poznatu grupaciju iz arapskih zemalja u kojem se iskazuje interes za kupovinu hotela "Monument" na Mrakovici, Javor je rekao da javnost, institucije Republike Srpske i grad Prijedor moraju da budu uključeni u svaku odluku koja se tiče Kozare, planine od nacionalnog i istorijskog značaja.

U Derventi su tokom Odbrambeno-otadžbinskog rata, još prije formiranja Vojske Republike Srpske, hrvatske i muslimanske snage izvele napad na srpsko stanovništvo. Istovremeno je formirano više logora za Srbe, među kojima su najzloglasniji bili Dom vojske i logor Rabić, pod kontrolom 103. brigade Hrvatskog vijeća odbrane (HVO).

Kroz derventske logore prošlo je više stotina Srba koji su bili izloženi mučenju, batinanju, ponižavanju i drugim oblicima ratnog nasilja.

Povodom najavljenog dolaska američkih istražilaca u Derventu, gdje bi sutra trebalo da uzmu izjave od srpskih logoraša, Milorad Dodik je istakao da su muslimani sve vrijeme lagali o zločinima i imali svoju publiku koja ih slušala, a da sada dolazi neko objektivan da sagleda srpsko stradanje.

O strahotama koje su preživjeli za Memorijalni centar Republike Srpske govorili su bivši logoraši i članovi porodica onih koji nisu dočekali slobodu.

Derventa 1992. godine ostaje jedno od najtežih mjesta stradanja Srba u Posavini. Grad koji je decenijama gradio zajednički život, postao je mjesto progona, logora i ubistava.

Posebno mjesto u kolektivnom sjećanju zauzima Čardak i Vaskrs 1992. Godine, praznik koji za hrišćane simbolizuje vaskrsenje i život, za mnoge srpske porodice u Derventi postao je dan stradanja, rastanka i gubitka najmilijih. Jedna od žrtava bio je Blagoje Đuraš kojeg je nakon zatočenja u Domu JNA u Derventi na najmonstruozniji način ubila Azra Bašić, tadašnja pripadnica Hrvatskog vijeća odbrane.

Uslijedile su godine agonije jer porodica nije znala gdje se nalazi tijelo ubijenog Blagoje. Tek 2003. godine tijelo su pronašli na putu Derventa-Doboj.

Azra Bašić učestvovala je u mučenju desetine Srba zarobljenika, a u najmanje 3 logora je bila aktivna u periodu april-jul 1992. godine.

Sud BiH joj je izrekao kaznu od samo 14 godina zatvora, iako je prema svim pravnim osnovama ona morala da dobije najmanje 40 godina zatvora, odnosno doživotnu robiju.