Geni imaju veći uticaj na dužinu života nego što mislimo

Najnovija analiza, koju su sproveli istraživači sa izraelskog Vajcmanovog instituta za nauku, sugeriše da je oko 55 procenata razlike u ljudskom životnom veku pod uticajem gena, izveštava ScienceAlert .

Ovo je znatno više od prethodnih procena od 20 do 25 procenata, a u nekim studijama čak i 6 procenata. Prema istraživačima, ovi nalazi imaju implikacije na naše razumijevanje genetskog starenja i potragu za genima koji su posebno povezani sa dugovečnošću.

Zanimljivosti

Pojavila se nova karta Evrope: BiH u žutom, preko napisan broj 78

„Godinama se smatralo da životni vijek gotovo u potpunosti oblikuju negenetski faktori, što je dovelo do velikog skepticizma prema ulozi genetike u starenju i izvodljivosti identifikacije genetskih determinanti dugovečnosti“, kaže molekularni biolog Ben Šenhar iz Vajcmanovog instituta za nauku.

Razlikovanje unutrašnjih i spoljašnjih uzroka smrti

Svi načini na koje se ljudski život može završiti mogu se podeliti u dve kategorije: unutrašnje i spoljašnje. Unutrašnje smrti su uzrokovane faktorima kao što su starenje i genetika, dok spoljašnje smrti uključuju nesreće, infekcije i druge spoljašnje uzroke. Istraživači su željeli da izračunaju stvarni uticaj spoljašnje smrtnosti na prethodno prikupljene podatke.

Većina istorijskih podataka korišćenih u prethodnim studijama nije dovoljno detaljno beležila uzroke smrti, što je otežavalo razlikovanje različitih faktora. Zato je tim analizirao podatke o hiljadama blizanaca, uključujući i one od braće i sestara odgajanih odvojeno, što ranije nije bilo razmatrano u studijama o nasleđivanju životnog vijeka.

Auto-moto

Do koje starosti je bezbjedno voziti auto?

Podaci o blizancima su ključni za genetske studije jer odvajaju efekte gena od svega što dolazi nakon rođenja, kao što su način života, ishrana i obrazovanje. Spoljašnji uzroci smrti se razvrstavaju korišćenjem matematičkih modela smrtnosti koji sugerišu da je vjerovatnije da će smrtni slučajevi biti unutrašnjeg porijekla što je osoba starija.

Potraga za genima dugovječnosti

Rezultati nisu samo dobro odgovarali podacima iz stvarnog života, već je nova procena 55 procenata bliža postojećim procenama doprinosa gena objašnjavanju drugih aspekata naše fiziologije, poput visine.

„Tako visoka heritabilnost slična je onoj kod većine drugih složenih ljudskih osobina i heritabilnosti životnog veka kod drugih vrsta“, pišu istraživači u svom objavljenom radu. Novo istraživanje ne nužno opovrgava ranije studije, ali sugeriše da podaci koji su ranije korišćeni nisu pružili potpunu sliku odnosa između života i smrti.

Istraživači sada žele da testiraju svoje nalaze na modernim skupovima podataka koji bolje razlikuju različite uzroke smrti. Shvatanje da genetika igra tako veliku ulogu u određivanju životnog veka pokreće pitanja o tome koji geni imaju najveći efekat i kako funkcionišu – dva moguća područja za buduća istraživanja.

„Ako je heritabilnost visoka, kao što smo pokazali, to stvara podsticaj za traženje genskih varijanti koje produžavaju životni vijek, kako bi se razumela biologija starenja i potencijalno joj pristupilo terapeutski“, kaže Šenhar.

Istraživanje je objavljeno u časopisu „Science“.