Šta se „krije“ ispod misteriozne magle na Veneri

Meteoriti često sadrže metale poput magnezijuma, silicijuma i gvožđa, a ranije se pretpostavljalo da bi jedinjenja gvožđa mogla da apsorbuju ultraljubičasto zračenje. Magnezijum i silicijum iz meteorita pokazali su se kao veoma loši apsorberi ultraljubičastog zračenja, dok je gvožđe bilo izgledniji kandidat.

Sonde „Venera“ i „Vega“ ranije su detektovale atmosfersko gvožđe, dok je maseni spektrometar na letelici „Pajonir Venus lardž prob“ pronašao gvožđe-sulfat.

Uloga kosmičke prašine

Ta otkrića decenijama nisu imala jasno objašnjenje, ali su sumnje da su jedinjenja gvožđa misteriozni apsorber potvrđene kada su istraživači utvrdili da gvožđe-sulfat odgovara svojstvima izmaglice.

Za čestice izmaglice na visini od 40 do 50 kilometara iznad površine kondenzacija nije moguća jer visoka energija čestica stvara barijeru koja ne dozvoljava kapljicama sumporne kiseline da se zalepe za njihovu površinu. Taj proces naziva se nukleaciona barijera.

Zanimljivosti

Venera je na strani ovih znakova: Ljubav bi ih mogla iznenaditi prije jula

Čestice s jakom nukleacionom barijerom topliji vazduh tokom konvekcije nosi u gornji sloj oblaka, gdje se dovoljno ohlade da budu uključene u čestice sumporne kiseline. Ranija posmatranja su to sugerisala, a tim Hirokija Karjua sada navodi da ima snažnije dokaze.

Otkriće bi moglo da pomogne u razumijevanju izmaglica na drugim planetama. Karju je rekao:

„Kao i na Veneri, posmatranje metalnih slojeva u atmosferi spoljašnjih planeta pomoglo bi u određivanju stope taloženja metala u njihovim atmosferama i, posljedično, količina nastale izmaglice. Ovi efekti uspostavljaju kosmičku prašinu kao ključnu komponentu planetarnih klima, ulogu koja je vjerovatno važna i za egzoplanete.“

(sputnik srbija)