Odmah se pomolite za zdravlje! Slavimo velikog svetitelja

Sveti Antim rodio se u gradu Nikomidiji. Još u mladim godinama on projavljivaše navike zrelog čovjeka i odlikovaše se savršenom nezlobivošću. Rastući tijelom on ujedno rastijaše i duhom, navodi SPC.

Kada je postao punoljetan, on sve prevaziđe vrlinama. I u onim godinama ljudskog života, kada strasti obično izbijaju u čovjeku kao kukolj u pšenici, Antim bijaše obrazac bestrašća.

Zbog takvog vrlinskog života Antim bi udostojen svešteničkog čina. Kao sveštenik on se svim srcem truđaše u bogomislenoj molitvi i dušekorisnim podvizima, te riječju i djelom učaše sve putu spasenja.

Antim sveti episkopstvovaše u Nikomidiji u vrijeme ljutog gonjenja hrišćana pod opakim carevima Dioklecijanom i Maksimijanom. Naročito se u Nikomidiji prolivaše krv hrišćanska potocima.

Jedne godine o Roždestvu Hristovom bi spaljeno u jednom hramu 20.000 mučenika (v. 28. decembar). To se desi u vrijeme Antimovog arhijerejstva. No gonjenje se s tim ne okonča, nego se produži, i mnogi hrišćani bjehu bačeni u tamnicu i čuvani tu za muke i smrt.

Antim se udalji u jedno selo, Omanu, ne da bi utekao od smrti nego da bi odatle mogao hrabriti pastvu svoju u podvigu mučeništva, da niko od straha ne otpadne. Jedno njegovo pismo hrišćanima u tamnici bi uhvaćeno i predato caru Maksimijanu.

Car posla 20 vojnika da nađu i dovedu Antima. Sijedi i prozorljivi starac izađe u susret vojnicima, uvede ih u dom i ugosti, pa tek onda reče da je on Antim, koga oni traže. Udivljeni vojnici dobrotom Antimovom predlagahu mu da se skrije, a oni će reći caru da ga nisu mogli naći.

Ali, Antim odgovori da on ne smije dozvoliti da se lažju prestupa zapovijest Božija i njegov život spasava, nego pođe sa vojnicima. Uz put svi vojnici povjerovaše u Hrista i bihu kršteni od Antima. Izveden pred cara, Antim bi dugo i ljuto mučen, i najzad sjekirom posječen.

Proslavi Gospoda i upokoji se u Gospodu početkom IV vijeka.

(Informer)