Kome se okrenuti i na čija vrata pokucati?

Srbi, kao narod, tradicionalno su okrenuti Rusiji za koju nas vežu religija, kultura, tradicija, istorija. Istina, to prijateljstvo nekada je bilo na klimavim nogama, ali posljednje dvije decenije, moglo bi se slobodno reći da je preraslo u strateško partnerstvo.

Tome su svakako najviše doprinijeli Milorad Dodik i Vladimir Putin. Obnašajući najviše državne funkcije, izgradili su partnerstvo čiji značaj prelazi granice dobrih diplomatskih odnosa.

"Ruka" Vitalija Čurkina i susreti sa Putinom

Od "ruke" Vitalija Čurkina u Savjetu bezbjednosti UN-a, koju Srbi nikada ne bi smjeli da zaborave, do toga da je Dodik bio jedan od rijetkih lidera koji se sastajao sa Putinom, kada je ruski predsjednik bio satanizovan u zapadnim medijima, samo su neke od stvari koje su duhovnu povezanost dva naroda materijalizovale. Ne treba zaboraviti i da BiH nije uvela sankcije Rusiji isključivo zbog politike Republike Srpske.

Dodik i aktuelno rukovodstvo Srpske su česti gosti u Kremlju, a "prst u oku" briselskoj administraciji jeste što su redovno na Paradi koja se održava u Moskvi povodom Dana pobjede nad nacizmom.

Dan Evrope ili Dan pobjede

I tu dolazimo do novog pokušaja prekrajanja istorije u kojem brojne evropske države pokušavaju da gurnu pod tepih svoju mračnu prošlost.

Svijet

"Kada se Njemačka naoružava, Evropa završi u plamenu"

Sva zlodjela koja su činili, kao da ne postoje. Za sve se optužuje mala šačica nacističkih prvaka, a fokus se totalno okrenuo na Putina.

Od početka Specijalne vojne operacije, i pokušaja Rusije da zaštiti etničke Ruse od brutalnih zločina neonacističkih falangi u Ukrajini, Evropa (ona pod Briselom) se "povampirila". Na površinu izlaze one ideje koje su upravo Sovjeti (čitaj Rusi) gurnuli na smetlište istorije prije više od 80 godina.

"Mi smo oslobodili Evropu od fašizma, ali nam oni to nikada neće oprostiti". Rečenica maršala Sovjetskog Saveza, Georgija Konstantinoviča Žukova, možda i najbolje opisuje trenutno stanje u kojem se trenutno nalazi EU. Ako se uzme u obzir da su sadašnji brojni funkcioneri direktni potomci naci-fašističkih lidera, jasno je u kom smjeru "stari kontinent" ponovo ide.

Ipak, Evropa danas nije Evropa od prije 90 godina, bar ne u vojno-ekonomskom smislu. Nesposobnost njenih lidera da prepoznaju procese, od ekonomskih, tehnoloških, vojnih i geopolitičkih, dovela je do toga da EU nije globalni igrač. Ona svoju moć pokušava da projektuje tamo gdje još ima poslušnika koji su voljni da je slušaju.

Dan Evrope u Banjaluci

I dok se delegacija Srpske nalazila rame uz rame sa Putinom na Crvenom trgu, proslavljajući jedan od najznačajnijih praznika u istoriji, Dan pobjede nad nacizmom, u Banjaluci je Draško Stanivuković dočekao Luiđija Soreku, šefa Delegacije Evropske unije i specijalnog predstavnika EU u BiH.

Tu je Soreka pričao kao da mu je izjave pisala vještačka inteligencija. Govorio je da se "u maju slavi mir, te da svi pripadamo istoj evropskoj porodici".

Kao da ne zna ili ne želi da zna o više od 700.000 stradalih Srba u logorima smrti upravo od sadašnjih pripadnika "njegove evropske porodice". Ako je zaboravio, treba ga podsjetiti i na to da se delegacija te iste EU izvinjavala nakon što je položila vijence za nevino ubijene Srbe u Bratuncu.

Kome se "okrenuti" i na čija vrata pokucati?

Svakako najvažnija stvar u političkom životu je imati podršku naroda koji vas bira. To je osnov svega, ali da bi se ideje koje zastupate, a imate "glas" građana za njih, mogle i ostvariti, potrebna je i prava orijentacija. Pogotovo se to odnosi na zemlje koje su relativno manje, kako geografski, tako i demografski, vojno, ekonomski...

I upravo je Republika Srpska u posljednjih nekoliko godina, uz sve prepreke i opstrukcije, došla do najvažnijih sagovornika u svijetu. Glas Republike Srpske se čuje i u Moskvi i u Vašingtonu i u Pekingu i u Tel Avivu.

"Ako niste za stolom, onda ste na njemu"

Glas koji Srpska ima na bitnim mjestima svakako je i rezultat dobrih ličnih odnosa, prije svih Milorada Dodika, sa svjetskim liderima. Kako je govorio bivši američki državni sekretar Entoni Blinken, "ako niste za stolom, onda ste na njemu", a Srpska je svakako postala sagovornik čije mišljenje se uvažava.

Šta nudi opozicija?

Postavlja se i pitanje kakvu alternativu nudi opozicija te kako bi se pozicionirala Srpska u svjetskim tokovima u slučaju promjene vlasti na oktobarskim izborima.

Onaj koji za sebe kaže da ima najveću podršku (po anketama) među opozicionim liderima, često se susreće sa briselskim i britanskim činovnicima. Stanivuković ima česte susrete sa specijalnom izaslanicom Ujedinjenog Kraljevstva za Zapadni Balkan Karen Pirs i sa ambasadorom UK u BiH, Džulijanom Rajlijem, a ne treba zaboraviti ni njegovu turneju po Velikoj Britaniji.

Upravo po toj Britaniji, čiji je predstavnik u Savjetu bezbjednosti UN-u juče hvalio Kristijana Šmita i zagovarao nastavak stranog intervencionizma u BiH.

Branko Blanuša, kao i o brojnim drugim temama, ni o ovoj nema neki jasan stav, pa je pitanje kako bi i na koji način mogao da doprinese jačanju pozicije Srpske.

O Jeleni Trivić je dovoljno reći da je, dok je bila poslanik u Narodnoj skupštini, rekla kako se nikada ne bi rukovala sa Vladimirom Putinom, ali zato se rado sastala i rukovala sa njemačkim turistom Šmitom koji je napravio haos u BiH.